به گزارش سرویس جهان مشرق، روز سوم اوت ۲۰۲۶، پژوهشگران دانشگاه تلآویو دادههایی را منتشر کردند که زلزلهای در فضای عمومی اسرائیل به پا کرد: طی سالهای ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵، نزدیک به ۲۶۹ هزار شهروند اسرائیلی حداقل سه ماه از کشور خارج شدهاند.
این رقم در مقایسه با دهه قبل، رشد چشمگیر ۵۰ درصدی را نشان میدهد. اما آنچه این موج را از نوسانات قبلی متمایز میکند، ترکیب جمعیتی آن است: پزشکان، مهندسان، استادان دانشگاه و متخصصان صنایع پیشرفته – یعنی همان سرمایه انسانی که رژیم صهیونیستی تنها مزیت رقابتی خود را در آن میبیند. باید توجه داشت که جمعیت رژیم صهیونی تنها حدودا ده میلیون و دویست هزار نفر است که حدود سهچهارم آن را یهودیان و یک چهارم آن را اعراب و دیگر اقلیتها تشکیل می دهند.
این گزارش، ابعاد این مهاجرت معکوس را در چهارچوب سه مؤلفهی اصلی بررسی میکند: شکاف ایدئولوژیک درون جامعهی صهیونیستنشین، جنگهای بیپایان و گسترش ناامنی، و فروپاشی تدریجی اقتصاد مقاومتی که با خروج نخبگان، وارد چرخهای مرگبار شده است.
یکم: ابعاد و ویژگیهای مهاجرت – از «کوچ جمعیت» تا «کوچ مغزها»
آمارها چه میگویند؟
بر اساس دادههای مرکز آمار رژیم صهیونی که توسط گروه پژوهشی دانشگاه تلآویو (به سرپرستی ایتای آتر، نیتای برگمن و دورون زامیر) تحلیل شده است، شمار افرادی که حداقل سه ماه از کشور خارج شدهاند به این شرح است:
در سال ۲۰۲۳ میلادی: ۸۶ هزار و ۵۰۹ نفر
در سال ۲۰۲۴ میلادی: ۹۱ هزار و ۴۹۹ نفر
در سال ۲۰۲۵ میلادی: ۹۰ هزار و ۹۲۲ نفر
جمع سهساله: ۲۶۸ هزار و ۹۳۰ نفر
به عبارت سادهتر، در هر یک از این سه سال، بهطور میانگین نزدیک به ۹۰ هزار نفر از اراضی اشغالی خارج شدهاند. برای مقایسه، در دههی ۲۰۱۰–۲۰۱۹، میانگین سالانه حدود ۶۰ هزار نفر بود. همچنین پژوهشگران برآورد کردهاند که از میان این افراد، شمار کسانی که بیش از ۱۲ ماه خارج ماندهاند (مهاجرت پایدار) در سالهای ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ به حدود ۴۵ تا ۵۰ هزار نفر در سال رسیده است. این یعنی برای اولین بار از دههی ۱۹۵۰ و ۱۹۸۰ میلادی، تراز مهاجرت اسرائیل منفی شده – یعنی شمار خارجشوندگان از ورودیها بیشتر است.
«فرار مغزها» یعنی چه؟
آمارها نشان میدهد که این موج مهاجرت، یک مهاجرت معمولی نیست، بلکه خروج نخبگان و متخصصان است. به تفکیک:
پزشکان: در بازه ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۴، حدود ۹۵۰ پزشک کشور را ترک کردند و پس از کسر بازگشتکنندگان، خالص خروج پزشکان بیش از ۵۰۰ نفر بوده است. این در حالی است که رژیم اسرائیل پیشازاین نیز با کمبود شدید پزشک در برخی تخصصها (بهویژه پزشکی کودکان) روبهرو بود.
مهندسان: در همین دوره، بیش از ۲ هزار و ۳۶۰ مهندس بهطور خالص خارج شدهاند.
متخصصان فناوری پیشرفته: تنها میان اکتبر ۲۰۲۳ تا ژوئیه ۲۰۲۴، حدود ۸ هزار و ۳۰۰ کارمند حوزهی هایتک بیش از یک سال خارج شدند.
شرکتهای هایتک: بیش از نیمی از شرکتهای فعال در این بخش گزارش دادهاند که درخواستهای کارکنان برای انتقال به خارج افزایش چشمگیری داشته است.
به عبارت دیگر، ستون فقرات آیندهی بازار کار و نوآوری اسرائیل در حال خروج است. این همان چیزی است که برخی رسانههای رژیم آن را «فرار بزرگ» نامیدهاند و تأکید شده که نیمی از این جمعیت را نسل جوان تشکیل میدهد.
دوم: سه گسل بزرگ؛ علل ساختاری مهاجرت معکوس
گسل نخست: شکاف ایدئولوژیک و دوپارهگی جامعه
از اوایل سال ۲۰۲۳، با روی کار آمدن دولت افراطی نتانیاهو (با حضور چهرههایی مانند بنگویر و اسموتریچ)، جامعهی صهیونیستنشین دچار عمیقترین شکاف سیاسی و ایدئولوژیک خود شد. طرح «اصلاحات قضائی» که بهدنبال تضعیف دیوان عالی و افزایش قدرت دولت بود، خیابانهای تلآویو را به صحنهی اعتراضات بیسابقه تبدیل کرد. هرچند نبرد طوفانالاقصی این اعتراضات را به حاشیه راند، اما هرگز آن را از بین نبرد. در سالهای ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶، بار دیگر اعتراضات گسترده علیه سیاستهای دولت – از جمله برکنار کردن رئیس شاباک و دادستان کل – شعلهور شد.
در این میان، آنچه اهمیت دارد، جغرافیای سیاسی این شکاف است:
جناح لیبرال/تکنوکرات که بیشتر در شهرهای تلآویو، حیفا و بئرالسبع متمرکز است و اقتصاد و علم و فناوری سرزمینهای اشغالی را اداره میکرد.
جناح افراطی مذهبی-ناسیونالیست که پایگاه اصلی آن در شهرکهای کرانه باختری و برخی مناطق قدس است و بر طرد هرگونه راهحل سیاسی با فلسطینیان اصرار دارد.
پژوهشهای میدانی نشان میدهد که بسیاری از خارجشوندگان، بهصراحت دلیل مهاجرت خود را «نارضایتی از سیاستهای دولت» و «نگرانی از آینده دموکراسی» عنوان کردهاند. این یعنی جنگِ داخلیِ آرام در سرزمینهای اشغالی، به اندازهی جنگهای خارجی، عامل رانش جمعیت است.
گسل دوم: جنگهای بیپایان و ناامنی فراگیر
از هفتم اکتبر ۲۰۲۳ تا تابستان ۲۰۲۶، رژیم درگیر جنگی چندجبههای با حماس در غزه، حزبالله در لبنان، و درگیری مستقیم با ایران بوده است. این جنگِ ۳۴ ماهه، با وجود تمام ادعاهای گزاف پیروزی، هزینههای سنگینی بر جای گذاشته است:
بسیج گستردهی نیروهای ذخیره که زندگی حرفهای هزاران متخصص را مختل کرده است.
موشکباران شهرهای مرکزی از جمله تلآویو، حیفا و حتی بئرالسبع، که بخشهای علمی و اقتصادی را هدف قرار داده است.
کاهش شدید احساس امنیت در میان شهروندان صهیونیست، بهویژه خانوادههای جوان.
نکتهی مهم این است که به گفتهی یکی از پژوهشگران، «جنگ تا سال ۲۰۲۶ به یک واقعیت همیشگی تبدیل شده و هیچ نشانهای از پایان آن دیده نمیشود». این حس «تعلیق» (همیشگی بودن جنگ) موجب شده تا بسیاری از متخصصان که امکان خروج دارند، آینده را در خارج از سرزمینهای اشغالی جستجو کنند.
گسل سوم: فروپاشی اقتصادی در سایهی تحریمهای غیررسمی و ریسک سرمایهگذاری
اقتصاد اسرائیل بهشدت متکی بر صنایع پیشرفته است – در سال ۲۰۲۵، صادرات هایتک به ۸۵ میلیارد دلار رسید که ۵۸ درصد کل صادرات را تشکیل میداد. اما این موتور محرک اکنون در معرض خطرات جدی است:
خروج سرمایهگذاری خارجی: بسیاری از شرکتهای غربی به دلیل ریسک امنیتی و بیثباتی، از سرمایهگذاری در بخش هایتک اسرائیل خودداری میکنند.
افزایش هزینههای نظامی: بودجهی جنگی در سال ۲۰۲۶ از ۷ درصد تولید ناخالص داخلی عبور کرده که فشار سنگینی بر سایر بخشها وارد میکند.
کاهش ارزش پول اسراییل (شِکِل): افزایش نرخ ارز باعث شده شرکتهای هایتک که با دلار سرمایهگذاری میکنند و با شکل حقوق میدهند، با افزایش ۲۰ درصدی هزینههای خود مواجه شوند.
کاهش اعتبار بینالمللی: مؤسسات رتبهبندی مانند مودیز و فیچ چندین بار رتبهی اعتباری اسرائیل را کاهش دادهاند.
نتیجهی این شرایط، چرخهای باطل است: بیثباتی اقتصادی → خروج متخصصان → کاهش بهرهوری و نوآوری → کاهش جذابیت سرمایهگذاری → تشدید بیثباتی. این دقیقاً همان هشداری است که پژوهشگران دانشگاه تلآویو درباره آن میگویند.
سوم: پیامدهای راهبردی – چه بر سر رژیم خواهد آمد؟
پیامد اقتصادی: از دست دادن «تنها مزیت رقابتی»
اسرائیل هیچ منبع طبیعی چشمگیری ندارد؛ نه نفت، نه گاز کافی، نه زمین حاصلخیز. تنها دارایی راهبردی آن نیروی انسانی تحصیلکرده و خلاق است. وقتی پزشکان، مهندسان، دانشمندان و کارآفرینان صحنه را ترک میکنند، عملاً ستون فقرات این رژیم در حال تحلیل رفتن است.
این آسیبپذیری ساختاری بهویژه در حوزه پزشکی کودکان به شدت احساس میشود، بهگونهای که برخی بیمارستانها با کمبود شدید متخصص اطفال روبهرو شدهاند. اگر روند فعلی ادامه یابد، در میانمدت، سیستم آموزش عالی، تحقیق و توسعه، و خدمات درمانی اسرائیل با بحرانی بیسابقه مواجه خواهد شد.
پیامد سیاسی: تغییر ترکیب رأیدهندگان و قدرتگیری افراطیها
نکتهی مهم دیگر، تأثیر مهاجرت بر آیندهی سیاسی رژیم است.
از آنجا که بیشتر مهاجران از میان لیبرالها و تکنوکراتهای ساکن تلآویو، حیفا و بئرالسبع هستند، و در مقابل، گروههای تندروی مذهبی-ناسیونالیست تمایل به مهاجرت ندارند و مشارکت انتخاباتی بالاتری دارند، ترازوی انتخابات آینده به نفع جریان افراطی سنگینی خواهد کرد. این یک «مهندسی جمعیتی» معکوس است: آنچه در اثر حملات موشکی ایران ممکن نشد (تخریب پایگاههای تکنوکراتها)، مهاجرت داوطلبانه خود این تکنوکراتها انجام داده است. یعنی با خروج آنها، وزن سیاسی راستگرایان افراطی در پارلمان افزایش مییابد و احتمال پیروزی آنها در انتخابات پیشرو بسیار بالا میرود.
پیامد راهبردی-امنیتی: تضعیف توان دفاعی و افزایش وابستگی به خارج
نیروهای مسلح تروریستی اسراییل به شدت به نیروهای ذخیرهی متخصص – پزشکان، مهندسان، تکنسینهای فناوری – متکی هستند. خروج این افراد، علاوه بر اقتصاد، توان دفاعی رژیم را نیز تضعیف میکند. همچنین، به دلیل کاهش روحیه دفاعی و افزایش فرار از خدمت، بسیاری از شهرکنشینان بهجای جنگیدن، به فکر خروج از کشور افتادهاند. این یعنی یکی از ارکان اصلی بقای اسرائیل – یعنی «همهپایی نظامی» – در حال ترک خوردگی است.
چهارم: آیندهپژوهی – سه سناریوی محتمل
بر اساس روندهای موجود، میتوان سه مسیر محتمل برای آیندهی رژیم صهیونیستی تصویر کرد:
سناریوی اول: ادامهی روند فعلی و فروپاشی تدریجی (محتملترین)
اگر جنگ ادامه یابد، شکاف داخلی عمیقتر شود، و اقتصاد به سمت رکود برود، خروج متخصصان شتاب بیشتری خواهد گرفت. در این صورت، ظرف ۵ تا ۱۰ سال، اسرائیل به یک کشور «حاشیهای» در منطقه تبدیل میشود که حتی با کمک آمریکا نیز نمیتواند جایگاه پیشین خود را بازیابد.
سناریوی دوم: تغییر رژیم از طریق انتخابات (کماحتمالتر)
اگر بهدلایلی (مانند شکست نظامی یا فشار بینالمللی) دولت فعلی سقوط کند و دولتی «میانهرو»(یا کمتر وحشیتر!) روی کار آید، ممکن است روند مهاجرت کاهش یابد و حتی برخی از خارجشوندگان بازگردند. اما با توجه به مهاجرت گستردهی رأیدهندگان لیبرال، شانس این سناریو زیاد نیست.
سناریوی سوم: فروپاشی ناگهانی (سناریوی شوک)
برخی تحلیلگران معتقدند که ترکیب سه عامل – شکاف سیاسی، بحران اقتصادی، و شکست نظامی – ممکن است در یک مقطع زمانی، به یک «شوک هویتی» منجر شود که در آن، رژیم توانایی ادارهی خود را از دست بدهد.
پنجم: نتیجهگیری – فرار بزرگ، یا پایان یک پروژه؟
بیگمان، مهاجرت ۲۶۹ هزار نفری طی سه سال – بهویژه اگر این روند ادامه یابد – اسرائیل را با پرسشی بیپاسخ مواجه میکند: آیا سرزمینی که برای «تجمع یهودیان» ساخته شده، اکنون دارد همان یهودیان را از خود میراند؟
این پرسش، فراتر از آمار و ارقام، به اعتبار پروژهی صهیونیسم برمیگردد. اگر مرکز ثقل این جامعه – یعنی تکنوکراتها، دانشمندان، پزشکان و مهندسانی که آن را به «استارتآپ نیشن» تبدیل کردند – بهتدریج از آن جدا شوند، آنگاه رژیم با تهیشدگی از درون مواجه خواهد شد که هیچ موشک و هیچ سامانهی دفاعی نمیتواند آن را جبران کند.
گزارش دانشگاه تلآویو تنها یک هشدار آماری نیست؛ آن، گزارش بافتشناسی یک ارگانیسم در حال تحلیل رفتن است. بر این اساس، شاید بزرگترین پیروزی ایران و محور مقاومت، نه در میدان نبرد، که در همین مهاجرت خاموش و بیصدا رخ دهد – مهاجرتی که با هدف قرار گرفتن شهرهای علم و فناوری و ایجاد ناامنی در آنها(نمونه بارز آن، نابودی موسسهی وایزمن توسط ایران در جنگ دوازده روزه)، تسریع شده است.
اگر جمعیت یهودی برای تشکیل این رژیم به فلسطین کوچ کردند، شاید نابودی آن نیز با کوچ معکوس همین جمعیت رقم بخورد. تاریخی که با «عالیا» (مهاجرت به فلسطین) آغاز شد، اکنون با «یریدا» (خروج از فلسطین) رو به پایان است.
